Wszystkie wpisy

„Klub kawalerów”, jak się okazuje, to moja pierwsza tegoroczna premiera, otwierająca na dobre mój kulturalny kalendarz. Oficjalnie spektakl wystartował 11 lutego 2026 roku, a ja miałam przyjemność zobaczyć go zaledwie kilka dni później, wciąż czując tę charakterystyczną, premierową świeżość. Zasiadając na widowni, automatycznie przypomniałam sobie moje spore rozczarowanie „Ożenkiem”.

Po bardzo dobrych recenzjach, ogromnym szumie wokół książki Joanny Kuciel-Frydryszak i zapowiedziach spektaklu „Chłopki”, postanowiłam sama sięgnąć po tę niekrótką pozycję, aby przekonać się, co i jak. I jak mogę podsumować to dzieło? "Chłopki" to okrutnie szczery reportaż, który niesamowicie ciąży. I warto zaznaczyć od razu jedno: to zdecydowanie nie jest łatwa książka, którą czyta się z uśmiechem na twarzy. Słowo na dzisiaj to: "ciąży".

Kto czyta wszystkie moje artykuły tego na pewno nie ominęła wiadomość, że nie jestem wielką fanką stand-upu. Tak, tak, nie jestem, rzadko bywam, nie znam się, więc tym bardziej dzisiaj chętnie się wypowiem. Zazwyczaj wolę inne formy teatralne, ale tak się tym razem stało, że trafiłam zupełnym przypadkiem na występ Cezarego Ponttefskiego.

Są takie wieczory, które sprawiają, że czujemy, że świat stał się odrobinę lepszym, bardziej kulturalnym i eleganckim miejscem. Tak właśnie było podczas wydarzenia „W roli głównej Irena Santor” w Mazowieckim Teatrze Muzycznym im. Jana Kiepury. I choć oczywiście kupowałam bilet tylko i wyłącznie z myślą o spotkaniu z legendą polskiej piosenki, to zachwyciła mnie nie tylko ona, ale i cała oprawa tego wieczoru – od pierwszego dźwięku pianina w foyer, przez wykonania artystów, aż

Zacznę od tego, że trochę bałam się, że będzie to jakieś „nadmuchane” dzieło, że zrobią z tajemniczej Kofman postać pomnikową, do której bez doktoratu z filozofii nie ma co podchodzić. A co faktycznie dostałam? Historię, która zaprasza widza do środka, zakładając (bardzo słusznie), że większość z nas o Sarze Kofman nie wie praktycznie nic.

Największa zaleta spektaklu? Odwrócenie proporcji. W musicalu Beetlejuice jest z nami od pierwszej sceny i – chwała niebiosom (lub zaświatom) – to on prowadzi całe show. Nie wyobrażałam sobie innej opcji i bardzo na to liczyłam.

Początkowo moim celem było przeczytanie książki "Otoczeni przez idiotów", czyli najpopularniejszej pozycji Thomasa Eriksona, ale los chciał inaczej, bo ta akurat nie była dostępna w pakiecie Empik Go, z którego obecnie korzystam.

Jak wiedzą regularni czytelnicy mojej strony, w zdecydowanej większości przypadków staram się odpowiednio przygotować do wizyty w teatrze. Mówiąc o przygotowaniu, nie mam na myśli nałożenia makijażu czy założenia eleganckiego stroju.

Henryk Sienkiewicz. Kojarzycie gościa? To ten poważny pan z podręcznika, strona 168., a na niej lista grubych powieści, które napisał. Facet od pokrzepiania serc, którego pomniki mijamy obojętnie, a przy ulicach jego nazwiska mieszkamy niezwykle często <sprawdziłam statystyki na stronie GUS-u>.

W ubiegły poniedziałek miałam okazję uczestniczyć w przedpremierowym pokazie spektaklu Teatru Telewizji „Dzień listopadowy” w reżyserii Jana Kidawy-Błońskiego. I muszę Wam wyznać, że wyszłam z niego z głową pełną pytań i przemyśleń. Nie tylko o relacji matka-syn, które są osią tej historii, ale o samą formę tego, co oglądałam.

Słynna adaptacja Stephena Frearsa jest dystyngowana, klimatyczna i elektryzująca. Bohaterowie noszą tam maski konwenansów. W teatrze Barakah te maski zerwano szybciej i brutalniej, odkrywając karty niemal od razu. Obie wersje są świetne, ale teatr jest tu bardziej „brudny”, esencjonalny i drapieżny.

Wchodząc do Opery Narodowej i widząc plakat promujący „Czarodziejski Flet” w inscenizacji Barrie Kosky’ego, wiedziałam jedno: to nie będzie „klasyk” z ciężkimi aksamitami i tekturowymi drzewami. To estetyka, która krzyczy „będzie inaczej”. Kiedy kurtyna poszła w górę, a moim oczom zamiast scenografii ukazał się wielki, biały ekran, zrozumiałam, że czeka mnie pewnego rodzaju eksperyment.

„Carrie” to książka, która trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Nie jest wielce skomplikowana fabularnie, prowadzi nas prostą drogą do nieuchronnej katastrofy, ale robi to w sposób mistrzowski. Widzimy, jak główna bohaterka jest systematycznie niszczona przez otoczenie, aż do momentu, gdy...

Do Teatru Polonia zazwyczaj idę jak w ogień. To marka, której ufam, i miejsce, które przyzwyczaiło mnie do pewnego poziomu. Tym razem jednak, wybierając się na spektakl „Kto się boi Virginii Woolf?”, poszłam z lekką obawą. Nie widziałam wcześniej słynnego filmu z Elizabeth Taylor, nie znałam tekstu dramatu.

„Mózg” to książka, która nie pretenduje do miana kompendium wiedzy, ale może być dobrym punktem startowym. Sprawdzi się jako inspirująca lektura dla osób ciekawych umysłu, lubiących zagadki i lekką formę przekazu.

Ponownie, jak we wpisach z ubiegłych lat, będę analizować 3 kulturalne kategorie. Są to: spektakle teatralne, koncerty oraz przeczytane książki. To był zdecydowanie rekordowy rok pod względem obejrzanych przeze mnie sztuk. Czytelniczo raczej stabilnie - wciąż na dobrym poziomie.

„Nienachalna z urody” to książka, która zaczyna się… dokładnie tak, jak można się tego po Marii Czubaszek spodziewać: od polityki, marudzenia i konsekwentnego deklarowania, czego nie lubi. A jest tego naprawdę dużo. Już na pierwszych stronach autorka wylicza wszystko, co ją drażni: ludzie, więzi rodzinne, dzieci, Kraków, podróżowanie, rozmowy z kobietami, własne imię i nazwisko, a nawet przedmioty, które mąż przynosi do domu.

„Światła września” to powieść, która od pierwszych stron zanurza czytelnika w świat mglistej, tajemniczej atmosfery — podobno charakterystycznej dla wczesnych książek Zafóna, zanim pojawiły się jego monumentalne, dojrzałe powieści. To również książka, którą autor deklarował jako literaturę młodzieżową, co da się w lekturze zauważyć przez choćby wiek głównych bohaterów, ale nie wpływa to w żaden sposób na odbiór książki przez dorosłego czytelnika.

Operetka "Księżna Chicago" Emmericha Kálmána w realizacji Mazowieckiego Teatru Muzycznego to spektakl, który działa na widza warstwowo – nie wszystko odsłania się od razu, ale wiele zostaje w pamięci na długo po wyjściu z teatru. To przedstawienie rozmachu, intensywności i ogromnej pracy zespołowej, które z czasem – i z dystansu – zyskuje coraz większą wartość.

Zacznę od krótkiego wyznania, które jest kluczem do całego tego doświadczenia. Mam 27 lat, ale według tegorocznego podsumowania Spotify – 67. Algorytmy bez wahania wskazują, że to właśnie przełom lat 60. i 70. XX wieku najtrafniej opisuje mój gust muzyczny. I trudno się z tym nie zgodzić. To był czas, gdy polska piosenka artystyczna mówiła językiem poezji: pełnym metafor, miękkich kształtów, wyrafinowanych obrazów.