Wszystkie wpisy

Sztuk o relacjach partnerskich, rodzinnych i kryzysach jest ooogrom. Zazwyczaj niestety wpadają one w utarte schematy i przewidywalne dialogi. Widziałam już takich historii na pęczki. Tymczasem „Wspaniałe horyzonty” (oryg. "Grand Horizons" autorstwa amerykańskiej dramatopisarki Bess Wohl) w Teatrze 6. piętro zaserwowały coś jednak nieco innego. To nie jest sztampowa opowieść, w której od pierwszej minuty wiemy, jak zareagują bohaterowie i co zadzieje się w kolejnej scenie.

Romeo i Julia to jedna z najsłynniejszych par świata. Napisano, nagrano, skomponowano i opowiedziano ich historię już na setki, a może i tysiące różnych sposobów. Nie zmienia to jednak absolutnie nic i wciąż historię zakochanych kolejni twórcy chcą opowiedzieć nam na nowo. Dla tej pary wybrałam się do Opery Narodowej. Szykowałam się na klimatyczną klasykę, a w torebce przygotowane miałam chusteczki na otarcie łez wzruszenia. Jednak... nie były one potrzebne.

Po pięciu latach R@Port, Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych, wraca do Gdyni. Od 21 do 24 października w gdyńskich przestrzeniach spotkają się twórcy o uznanej pozycji, międzynarodowym dorobku i realnym wpływie na język współczesnej kultury. W programie znajdą się polskie premiery, pierwsze prezentacje na Pomorzu oraz wydarzenia przygotowane specjalnie na tegoroczną edycję.

Jeśli mieszkacie w stolicy i kręcicie się po centrum miasta, to więcej niż pewne, że nazwa Centralny Plac Muzyki gdzieś musiała Wam mignąć. Centralny Plac Muzyki to bowiem nowy letni festiwal w Warszawie, trwający trzy tygodnie i obejmujący 13 darmowych oraz biletowanych wydarzeń z obszaru muzyki klasycznej, opery i musicalu. Tego dnia właściwie w ogóle nie planowałam wybierać się na to wydarzenie, ale los tak chciał, że jednak do centrum trafiłam I bardzo się cieszę.

Dzisiaj będzie krótko. Dzisiaj będzie krótko, bo ja po prostu nie mam słów. Nie mam słów na to, co zobaczyłam. Nie mam słów na to, jak to zostało przedstawione, jak wybitnie napisane i jak fenomenalnie zagrane. Jeśli weszliście na tę recenzję, aby przeczytać, czy warto wybrać się na "Braci Lehman" do Teatru Współczesnego, to odpowiedź jest prosta: TAK. W tym momencie możecie wyłączyć moją stronę i zakupić bilety. Podziękujecie mi później. Ta sztuka to perła, której szukałam!

Zazwyczaj zaglądacie na moją stronę po gorące, szczere, teatralne recenzje, ale dzisiaj robię mały wyjątek. Zamiast oceniania - mam dla Was zapowiedź. I to zapowiedź wydarzenia, po którym na pewno pojawią się na stronie dwa nowe artykuły. Z ogromną przyjemnością, w imieniu organizatorów, zapraszam Was na wyjątkową, letnią inicjatywę, jaką jest "Szekspir w Parku".

Zawsze wychodzę z założenia, że teatr, a już w szczególności opera, powinna chwytać za gardło, uwodzić i zostawiać nas z emocjonalnym uniesieniem. Niestety, moja relacja z Operą Narodową ostatnio bywa z lekka szorstka. I choć „Traviata” z librettem opartym na kultowej "Damie kameliowej" Dumasa (syna) zapowiadała się jako pewniak do zachwytów, to finalnie... znowu coś mi tu nie zagrało.

Dawno nie byłam w teatrze na naprawdę świetnej komedii. O ile na solidne dramaty jakoś trafiam, tak z repertuarem komediowym bywa u mnie, delikatnie mówiąc, bardzo różnie. Szczęśliwie los zaprowadził mnie do Teatru Polonia na „Co po Grace?”. Z tym że zepchnięcie tego spektaklu wyłącznie do szufladki z napisem „komedia” byłoby ogromnym niedopowiedzeniem.

"Matka Joanna od Aniołów" to taki tytuł, o którym chyba słyszał każdy. Nie wiadomo gdzie, nie wiadomo skąd, nie wiadomo dlaczego, ale gdzieś tam się on ciągle pojawia. Moja wiedza o tej sztuce, filmie, opowiadaniu Jarosława Iwaszkiewicza była żadna, dlatego postanowiłam to zmienić. Poszłam trochę w nieznane, bo uznałam, że teatr będzie moim pierwszym miejscem styku z tym utworem. Teraz może trochę żałuję, że tak się stało i nie sięgnęłam najpierw po opowiadanie, ale tak było

Początek tego spektaklu trochę skojarzył mi się z „Bogiem mordu”, którego widziałam jakiś czas temu w Teatrze 6. Piętro. Tam też mieliśmy dwie zaprzyjaźnione pary, które spotykają się, by porozmawiać o jakichś tam problemach swoich dzieci. W przypadku „Pacyfistów” mam jednak wrażenie, że sztuka jest znacznie bardziej wielowymiarowa, bogatsza w różnorodne emocje i <brakuje mi trochę słowa>, może... bardziej angażująca. Tak, to chyba odpowiednie słowo.

Nie chodzę do teatru dwa razy na ten sam spektakl. A przynajmniej taką miałam zasadę w trakcie ostatnich lat. Uznawałam bowiem, że jest tak wiele sztuk, których jeszcze nie widziałam, że nie powinnam stawiać na to, co już widziałam. Taka zasada równych szans - obejrzę wszyyyystko i zdecyduję wówczas, co jest najlepsze.

Tytuł tej farsy, wyreżyserowanej przez Krystynę Jandę, okazał się w moim przypadku idealnym podsumowaniem całego wieczoru. Rzeczywiście, na scenie Och-Teatru coś nie zagrało. Dzisiaj będę głośno myśleć, zastanawiać się i szukać elementów, które nie wpłynęły pozytywnie na mój odbiór tej sztuki. Niestety bowiem zamiast błyskotliwej komedii pomyłek, dostałam spektakl, o którym najprawdopodobniej nie będę pamiętać już za dwa miesiące. A przecież nie o to mi chodzi, kiedy wybieram

„Urodzisz swoje to zrozumiesz. The Musical” to pełna muzyki i absurdu kabaretowa opowieść orbitująca wokół jednego z najbardziej polaryzujących pytań naszych czasów: mieć dzieci, czy ich nie mieć? Brzmi nieco groźnie, szczególnie, że mówimy o sztuce nie w teatrze, a w klubie komediowym. Ale nie obawiajcie się pójścia w skrajność!

Idąc na sztukę Hanocha Levina – twórcy znanego, może nawet kultowego, choć trudnego i mającego specyficzny żydowski humor – spodziewałam się wymagającej, ale satysfakcjonującej uczty. Widziałam już kilka sztuk, które wyszły spod pióra tego autora. Jedne lepsze ("Wyjeżdżamy" w Nowym Teatrze), inne słabsze...

„Upiór w kuchni” to jedna z najpopularniejszych komedii z cyklu telewizyjnych przedstawień, którą wciąż możemy obejrzeć zupełnie za darmo na platformie TVP VOD. W 1993 roku, kiedy miała swoją premierę, nie było mnie jeszcze na świecie. To oczywiście żadna wymówka, ale przed pójściem do Teatru Kamienica celowo nie nadrabiałam tego klasyka

Niedawno miałam okazję oglądać „Klub Kawalerów” - sztukę Michała Bałuckiego, również w reżyserii Krystyny Jandy. Będąc na „Domu otwartym”, od razu wyczułam ogromne podobieństwo klimatu obu tych realizacji. Spektakl zaczyna się jednak w sposób niezwykle intrygujący i to właśnie ten reżyserski zabieg kupił mnie już od pierwszych minut, a końcówka wyrzuciła z butów, kapci i każdego innego obuwia.

Ohh... zaczęło się tak fantastycznie, że przez moment przeszło mi przez myśl: „Oto mocny kandydat do mojego TOP 5 najlepszych spektakli 2026 roku!”. Pierwsze 15-20 minut „Złego” na podstawie dwóch powieści Leopolda Tyrmanda (których nie czytałam) to czysta, tętniąca życiem energia. Piosenka goniła piosenkę, na scenie królował taniec, a ja uśmiechałam się pod nosem, czując, że to będzie niesamowity wieczór. Niestety, mój entuzjazm był przedwczesny.

Przeniesienie tak ważnej i głośnej książki jak „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak na deski teatru to wybór tyleż ciekawy, co odważny. A dodatkowo powiem, że bardzo potrzebny. Ten spektakl zdecydowanie wyróżnia się na tle innych warszawskich sztuk. Powrót do tematu polskiej wsi i surowego życia naszych przodków to na stołecznej scenie coś unikalnego.

Miałam wrażenie, że twórcom nieco zabrakło pomysłu na spójny scenariusz i reżyserię. W efekcie otrzymaliśmy na scenie zlepek nie do końca wiążących się ze sobą scen. Każda z nich była w trochę innym stylu, przez co całość wydawała się mocno pocięta. Spektakl zdecydowanie nie porwał mnie ani muzyką, ani scenariuszem, ani choreografią, ani historią, ani emocjami.

Co za trolle! Jak tak można! Te trolle, te trolle, one były... g e n i a l n e! Och, ale zacznijmy od początku. Idąc na balet, spodziewamy się zazwyczaj klasyki, puent, rajstopek i wysokich skoków pod sam sufit. „Peer Gynt” w wykonaniu Polskiego Baletu Narodowego szybko i bardzo skutecznie wyprowadza z tego błędu. Dodatkowo, w samym tylko pierwszym akcie dzieje się tu więcej niż w całym moim życiu, a na scenie króluje raczej taniec współczesny niż klasyczny balet.