Wszystkie wpisy

Ponownie, jak we wpisach z ubiegłych lat, będę analizować 3 kulturalne kategorie. Są to: spektakle teatralne, koncerty oraz przeczytane książki. To był zdecydowanie rekordowy rok pod względem obejrzanych przeze mnie sztuk. Czytelniczo raczej stabilnie - wciąż na dobrym poziomie.

Zacznę od krótkiego wyznania, które jest kluczem do całego tego doświadczenia. Mam 27 lat, ale według tegorocznego podsumowania Spotify – 67. Algorytmy bez wahania wskazują, że to właśnie przełom lat 60. i 70. XX wieku najtrafniej opisuje mój gust muzyczny. I trudno się z tym nie zgodzić. To był czas, gdy polska piosenka artystyczna mówiła językiem poezji: pełnym metafor, miękkich kształtów, wyrafinowanych obrazów.

„Dziady” Mickiewicza od zawsze działają najmocniej wtedy, gdy zachowuje się ich klimat i obrzędowość – tajemniczość, półmrok, niewypowiedziane napięcie między sacrum a profanum. W wersji koncertowej „Nocy Dziadów” w Operze i Filharmonii Podlaskiej twórcy sięgnęli po tę tradycję z dużym szacunkiem, jednocześnie proponując formę rzadko obecną w polskich instytucjach – oratorium inscenizowane.

Koncert „Harmonia Różnorodności”, zamykający projekt Mosty Dialogu organizowany przez Centrum Myśli Jana Pawła II, miał być nie tylko wydarzeniem muzycznym, ale także symbolicznym gestem porozumienia międzykulturowego. W opisie organizatorów zapowiadano poszukiwanie „uniwersalnego języka ponad podziałami duchowymi i estetycznymi” – idei tyleż pięknej, co wymagającej.

17. edycja festiwalu Era Schaeffera zagości już 26 października (niedziela) 2025 o godz. 19:00 w Klubie Moxo w Fabryce Norblina. Wydarzenie organizowane przez Fundację Przyjaciół Sztuk Aurea Porta. Tytuł tegorocznej edycji Ery Schaeffera to „Non stop/Fabryka dźwięków”.

19 września 2025 roku sanah spełniła kolejny z muzycznych snów – wystąpiła po (jak na nią) całkiem długiej przerwie i ponownie zapełniła stadion PGE Narodowy w Warszawie. Punkt o 20:10 światła przygasły, a przed publicznością otworzyła się baśniowa, pełna kwiatów i magii przestrzeń. Scenografia od pierwszych sekund robiła ogromne wrażenie – maki, słoneczniki, chatka rodem z wiejskiego pejzażu, a nawet błyszczący traktor.

Warszawska Archikatedra św. Jana Chrzciciela, w której 26 sierpnia 2025 odbył się koncert, sama w sobie jest miejscem niezwykłym. Gotycka przestrzeń, wysokie sklepienia i chłodne mury już od progu tworzą atmosferę powagi, skupienia i duchowego napięcia. Byłam bardzo pozytywnie zaskoczona tak ogromną frekwencją na koncercie, bowiem katedra wypełniona została w całości.

Dźwięki historii mogą brzmieć monumentalnie, ale też osobliwie intymnie – szczególnie, gdy rozlewają się po gotyckich nawach katedr i przebijają przez grube mury milczących świadków czasu. Właśnie taka przestrzeń stanie się sceną dla projektu „1025. Muzyka Katedr”, który w wyjątkowy sposób upamiętni 1000-lecie koronacji i śmierci Bolesława Chrobrego, pierwszego króla Polski.

To nie była pierwsza jubileuszowa trasa w historii polskiej muzyki, ale była wyjątkowa. Bo kiedy Varius Manx mówi „35 lat”, to nie brzmi jak marketingowy chwyt, tylko jak fakt. Muzyka tego zespołu jest w nas tak długo, że zdążyła obrosnąć wspomnieniami.

W pierwszej połowie 2025 roku zapoznałam się z czterema dostępnymi na platformie Spotify sezonami. Były historie ciekawsze i te, które trochę gubiły tempo, ale mimo wszystko ciekawiły na tyle, aby słuchanie każdego z nich dokończyć.

Koncert otworzyła muzyka sceniczna Mozarta do "Thamos, König in Ägypten". Rzadko wykonywana, a niesłusznie – dramatyczne interludia pełne były napięcia i teatralnego nerwu, jakby sam Mozart dyktował tempem losy faraona.

Najnowszy koncert symfoniczny Filharmonii Narodowej przywrócił właściwe proporcje. Wieczór okazał się prawdziwą ucztą dla miłośników muzyki klasycznej. Program zapowiadał się klasycznie – z Beethovenem i Szostakowiczem – co dostarczyło wiele emocji. Na scenie wystąpiła Orkiestra Filharmonii Narodowej pod batutą Jacka Brzoznowskiego, który – mimo że pełnił rolę zastępcy za pierwotnie zapowiadanego Antonella Manacordę – poprowadził zespół z dużą dojrzałością i sceniczną pewnośc

Ogromnie się cieszę, że dane mi było dotrzeć na tak piękne wydarzenie i wszystkim Wam je rekomenduję!

MOJE IMIĘ GAJA! To właśnie o Justynie Steczkowskiej mówi się jako o faworytce do zwycięstwa w preselekcjach Eurowizji.

Obecnie poznaliśmy już dwa utwory, które premierę miały podczas wieczorków poetyckich w radiu RMF FM.

Cieszy mnie to, że był to świetny rok nie tylko pod względem teatralnym, ale również czytelniczym.

Połączenie jazzu z muzyką klasyczną w wykonaniu znakomitych artystów – czy to nie brzmi jak idealny plan na niedzielny, jesienny wieczór?

W dniu koncertu Andrei Bocelliego ocknęłam się i zdałam sobie sprawę, że takiego widowiska ominąć nie mogę.

Wydaje mi się, że na uwagę zasługuje wykonanie "Fafarafa", które połączone było z wielkim hitem muzyki country "Cotton Eye Joe".

Energia Adele, zapał, pewność głosu, kiedy śpiewała w tak niesprzyjających warunkach zasługuje na wielki podziw i uznanie.