Wszystkie wpisy

Chyba nie do końca wiedziałam, czego powinnam się spodziewać po twórczości Harlana Cobena, ale tym razem ewidentnie nie był to czas na tę historię. W sumie nie wiem, czy kiedykolwiek byłby dobry. Zamiast wypieków na twarzy i dreszczyku emocji, czułam narastające znużenie i irytację. „Tylko jedno spojrzenie” to książka, przy której strasznie się męczyłam, a jej niezwykle wysokie oceny w internecie pozostają dla mnie wielką zagadką. Zdecydowanie większą niż ta opisana przez Cob

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Johna Grishama i już teraz wiem, że na pewno nie ostatnie. Jeśli miałabym krótko podsumować, czym „Zeznanie” różni się od wielu popularnych bestsellerów (choćby tych autorstwa Remigiusza Mroza, do których najłatwiej mi to przyrównać), użyłabym słowa: przepaść.

Już od pierwszych stron czuć, że coś tu nie gra. Fabuła rozłazi się jak źle zszyta tkanina — mamy bohaterów, którzy ani nie wiedzą, czego chcą, ani nie panują nad własnymi emocjami. Główna bohaterka, Anita, jest równie niestabilna jak jej prześladowcy, a jej decyzje często wydają się pozbawione logiki.

To moje drugie spotkanie z literaturą Wojciecha Chmielarza, którego uznaję za jednego z najpopularniejszych polskich pisarzy kryminałów. Gdzieś tam trochę w tyle za Remigiuszem Mrozem. I nie mówię tego przez wzgląd na jakieś górnolotne rankingi popularności, które gdzieś znalazłam w odmętach internetu, ale przez wzgląd na to, co widzę, kiedy idę do księgarni.

„Misery” w Teatrze Kwadrat to spektakl, który nie potrzebuje krzyku, by cię przestraszyć. Nie potrzebuje fajerwerków, byś czuł ciarki na plecach. To opowieść kameralna, duszna, pełna napięcia – i zagrana z takim kunsztem, że trudno będzie o niej zapomnieć.

To będzie dziwna recenzja. Czy w ogóle można recenzować... połowę sztuki? Zacznę więc szczerze i z przyznaniem się do teatralnego faux-pas. Pierwszy raz w swoim życiu zdarzyło mi się pomylić godzinę rozpoczęcia spektaklu i pojawić się w teatrze… godzinę za późno.

Nie znalazłam tu wyszukanych walorów artystycznych, większego ładunku emocjonalnego, ani fabuły, która byłaby dopięta na ostatni guzik.

Wybór książki, jak to u mnie często bywa, był zupełnie przypadkowy. Dobrze się stało, że nie popsułam sobie radości z czytania sięgając...

Tytuł wydaje się znajomy, i zapewne nie jest to tylko moje pierwsze odczucie, gdy przeglądam stronę spektakli wystawianych przez Och-Teatr.

"Asystentka" to thriller z więcej niż z nutą technologii, który, niestety, nie wykorzystuje jednak swojego potencjału.

Nie jest to książka zła, ale potencjał, który odczuwałam nie został odpowiednio wydobyty.

Nie jest to ani powalająca, ani zła książka. Dobra na plażę, ot tyle. Mam tu takie odczucie, że bardzo szybko o tej książce zapomnę.

"Pomoc domowa. Sekret" Freidy McFadden, mimo że nieco gorsza od poprzedniej części, nadal stanowi interesującą i wciągającą lekturę.

Jeśli macie duży apetyt i uwielbiacie wciągające thrillery, to zastanawiam się, dlaczego jeszcze nie sięgnęliście po książkę Freidy McFadden